The Words (2012)

Directed by: Brian Klugman; Lee Sternthal
Produced by: Michael Benaroya; Cassian Elwes; Tatiana Kelly; Laura Rister; Jim Young; Rose Ganguzza (executive producer)
Written by: Brian Klugman; Lee Sternthal
Starring: Bradley Cooper; Zoe Saldana; Olivia Wilde; Jeremy Irons; Ben Barnes; Dennis Quaid; Nora Arnezeder
Music by: Marcelo Zarvos
Cinematography: Antonio Calvache
Edited by: Leslie Jones
Running time: 97 minutes, 103 min. extended cut
Language: English
Genre: Romantic Drama

Seeran Review: Uthama villain (2015) படம் பாத்தா இந்த படத்தை புருஞ்சுகிறது ரொம்ப சுலபம். Clay Hammond (played by Dennis Quaid) is the writer of the book ‘The words’. அவரு அந்த புத்தகத்தை படிப்பாரு, likely to a hundred audience. இதுதா real. அந்த புத்தகத்தோட கதைல அதாவது புனைவுல வர aspiring writer பேரு Rory Jansen (played by Bradley Cooper). Rory என்ன கஷ்டப்பட்டாலும் நல்ல புக் எழுத முடியாது. அப்ப அவனுக்கு ஏதர்ச்சியாக ஒரு பழைய bagல ஒரு நாவல் கிடைக்கும். அந்த novel கிட்டத்தட்ட சுயசரிதையையும், auto-fiction கலந்தது. செம கதையை இருக்கும். Flash Back – அந்த கதையை எழுதுனவ அத தொலைச்சிடுவான். தொலைச்சதனால் கிட்ட தட்ட மனசே ஒடுங்கிடுவான். வயசும் ஆய்டும் ஏன்னா அந்த நாவல் கிடைக்காது Old man (played by Jeremy Irons). Now – அப்ப ஒரு நாள் அந்த novel அப்படியே வேறு ஒருத்த எழுதுனதா வெளியாகும், வெளியிட்டது Rory Jansen, ‘He retyped every word as it was written on those pages’. அப்ப அவங்க ரெண்டு பேரும் பேசிக்குவாங்க (Rory Jansen and the old man) இது அந்த bookooda கதை. படத்தோட கதை voracious reader Daniella (played by Olivia Wilde) கும் Clay Hammond (played by Dennis Quaid) நடக்கிறது. இது அந்த புத்தகத்தின் கதையை தொடர்புகொள்ளும். ‘But at some point, you have to choose between life and fiction. The two are very close, but they never actually touch. They are two very, very different things’ And that’s it. The end. Poof. No moral, no comeuppance, no incredible gain of knowledge, other than the belief that one can, after making a terrible mistake in life, continue to live and perhaps even live well. ‘Because when he closes his eyes he still sees the face of that old man. Maybe he sees his own face, and the old man is just a story he made up’. I loved the climax.

‘Who had written it? In those words, he had been confronted by everything he had ever aspired to be, and the reality that he would never become’ ’I am not who I thought I was, okay?’. ‘Your work you seem hesitant to draw any conclusions about moral behaviour is that we get to ask the questions… even though we may never know the answers.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s