The Last Emperor (1987)

Directed by: Bernardo Bertolucci
Produced by: Jeremy Thomas
Written by: Bernardo Bertolucci; Mark Peploe
Starring: John Lone; Joan Chen; Peter O’Toole; Ying Ruocheng; Victor Wong; Dennis Dun; Ryuichi Sakamoto
Music by: Ryuichi Sakamoto; David Byrne; Cong Su
Cinematography: Vittorio Storaro
Edited by: Gabriella Cristiani
Running time: 163 minutes
Language: English; Mandarin; Japanese
Genre: Epic Biography

Seeran Review: இது படம் பார்த்தவர்களுக்கான விமர்சனம். கதை தேவையெனில் Wikipedia உதவும்.

நான் இந்த படத்தின் கதையை சாரு நிவேதிதாவின் ‘ஒளியின் பெருஞ்சலனம்’ என்ற கட்டுரையை வாசித்துவிட்டு, இந்த படத்தை பார்த்தேன் (அதையும் இணைத்திருகிரேன்). கிட்டத்தட்ட முழு கதையும் தெரியும். படிக்க படிக்க என் மனம் கொண்ட காட்சியை வீசிவிட்டு Bernardo Bertolucci தந்த காட்சியை வைத்துக்கொன்டேன் என்பது பொருத்தம். இதுதானே உண்மையான காட்சியும்கூட. அதனால் எனக்கு இந்த படம் கடைசியில் தரும் உணர்ச்சி பெரிதாக படவில்லை. ஒரு முறை பார்த்தால் போதும். Holy Motors (2012) வேண்டிய கவனம் இதற்கு தேவையில்லை.

சில இடங்களில் ஒளிப்பதிவு பிடிக்கவில்லை. உதாரணமாக முதலில் சிறைக்கு வரும் வாகனங்களை close-up shotil காட்டுகின்றனர், பிறகு சிறையின் பிரம்மாண்டத்தை காட்டுகின்றனர். இந்த வகையிலான ஒளிப்பதிவு Puyi 3 வயதாக இருக்குபோதும் தொடர்கிறது. அறியானையிலிருந்து ஓடிவருகிறான், வர வர கூடிய கூட்டத்தின் பிரம்மாண்டம் தெரிகிறது. இது மிக பெரிய பிழையை தந்தது.

இந்த படத்தை Tolstoy இன் War and Peace போன்ற நோக்கத்துடன் நோக்கலாம். அதாவது சிரிய விஷயம், பெரிய விஷயம். இரண்டையும் ஒன்றாய் பார்ப்பது. பெரிய விஷயம்60 ஆண்டுகளுக்கு முன் எந்த அரசனின் காலின், அவன் அரசன் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக விழுந்தார்களோ அவர்களுக்கே இன்று அவன் யார் என்று தெரியவில்லை. அவர்கள் அரசனைதானே வணங்கினார்கள். இவன்தான் இப்போது அரசன் இல்லையே பிறகு எதற்கு வணங்கவேண்டும். சரிதான். அதிகாரமாற்றம் இந்த படத்தின் முக்கிய கரு. எப்படி அதிகாரம் உருவாகிறது, எப்படி ஒரு நிலையில் அது பொருளிழக்கின்றது. அதை யார் எதற்கு ஏற்கிறார். அனைத்தும் வெறும் காலத்தின் கோலம்தானே. ‘They are so young’. சிரிய விஷயம் – அதிகாரம், கோபம், அவசரம், அகந்தை, ஆணவம்..

அடுத்ததாய் படத்தில் முக்கியமானது கதவுகள். எப்போது கதவுகள் திறக்கப்படுகிறது, எப்போது மூடப்படுகிறது என்பது கவனிக்கவேண்டியது. ஒரே ஒருமுறைதான் கதவுகள் திறக்கப்படுகிறது, அதுவும் மொத்த ராஜியமும் போனபிறகு!

இந்த படத்தை பார்த்து ஒரு 10 நாட்கள் ஆன பிறகு இந்த படத்தின் climaxai மாற்றிக்கொள்ளுங்கள் அதாவது. Puyi இன் இளமை படத்தின் மத்தியில் இருக்க, Puyi இன் 3 வயது climaxaaga வேண்டும். படம் முற்றிலும் மாறுபட்ட கோணத்தில் நம்முன் விரியும். அதுதானே கடவுளின் கோணம். அதுதானே கடவுளின் கண். சிரிது நேரம் கடவுளாகவும் இருந்து பாருங்கள். அந்த குழந்தையின் தனிமை, சோகம், அச்சம். அரியணை அவனுக்கு மகிழ்ச்சியை தர இவ்வளவு நாட்கள் எடுத்திருக்கிறது. வயதான Puyi. மகிழ்ச்சியான Puyi அவன் எங்கே சென்றான்? எல்லாம் செல்லும் இடத்துக்குத்தான். எங்கும் சென்றுவிட்டான்.

Further Readings: https://en.wikipedia.org/wiki/Reginald_Johnston

https://en.wikipedia.org/wiki/Twilight_in_the_Forbidden_City

https://en.wikipedia.org/wiki/Puyi

https://en.wikipedia.org/wiki/Qing_dynasty

https://en.wikipedia.org/wiki/Forbidden_City

https://en.wikipedia.org/wiki/Bernardo_Bertolucci

https://en.wikipedia.org/wiki/Nanking_Massacre

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s